Napakaraming nangyari sa nakalipas na mga araw. Isang paella ng emosyon, hinain sa plato ng pagod at puyat. Matapos buhusan ang sarili ng likido ng gasera sa akademya, mas lumiyab pa ang apoy sa buhay labas ng libro.

Rekado..
Isa, lumitaw sa gitna ng hapag-kainan. Pagsalubong, sa isang despedida.
"Balita ko nag-(boblogs) ka daw ah"
"Oo, pero hindi naman sobra, alam ko naman kaya ko pang itigil kung gusto ko e."
"Yung nangyayari sa'yo ngayon kaya mo pigilan, yung akin hindi na eh."

Bagong buhay nakapaloob sa isa pang buhay. Desisyong bulag sa kinang ng salapi. Putik na sagasa ng determinasyon. Pagunawa ng puso bago paghusga't panduduro.
Wala na talagang teleserye ang dadaig at higit pang kukulay sa tunay na buhay.
---------------

Pampalasa
Despedida- pamamaalam sa pagalis ng isa, pamamaalam dala ng pagtanggap, pamamaalam.
Ja, mamimiss kita. Yung iba pa, hindi na kailangan pang sabihin.
---------------

Ang kanin ng paella...

Tak. tak. tak. Sa lupa ng plaza lumagapak.
"Ano ba yan?!".
Tumigil ang ikot ng makina ng isip at gunita.
"Ano ba yan?!".
Maya-maya'y gumana; di namalayan ang kanilang pagtulo habang tulala.
"Ano ba yan?!".
Tak.tak.tak. Bawat segundo unti-unting sinasaksak.

Hindi despedida. Hindi ko ito yakap.
Takot akong tignan ka, maamoy, mahawakan, sa pangambang baka maging huli sila kapag tinuloy ko pa. Ngayon, ang mga butil ng pawis sa mainit na kape, usok na lumilipad pahimpapawid, mga isang tawag na humihila agad-agad sa isa't-isa, pagkakaintindihan sa katahimikan, pangamba sa mga pasaning lligaw sa salita...lahat sila nagsimula nang mangutya, dahil dala nila iyong alaala. Takot dahil hindi ko tanggap. Takot dahil ayaw kong paniwalaan.

Kahapon, ramdam ko pa ang pagulan ng mga cicada.
Ngayon wala na sila.
Ikaw....bumuhos ka, at 'wag titila.
Huwag.
Huwag.
Tadhana, magbigay awa.

Hindi...Ayoko...
---------------

Nasamid. Nabubulunan ako dahil hindi ko kaya 'to. Sana pwedeng isuka ang lahat o ipurga, pero walang laban sa panulak na Katotohanan.
Busog na ako, tigilan na 'to.